2009-2010
Weert laat zich kennen
Hallo alle trouwe, oude en nieuwe fans. Het volleybalseizoen is weer geopend en wij hebben er weer het eerste oefenweekend op zitten. Zaterdag speelden we een toernooi in Turnhout (België), en zondag hadden we een teamdag in de bossen van Roosendaal.
Zaterdagochtend om 07.15u stipt stonden we bij de Stoep om de vertrouwde busrit naar het zuiden te maken. We kwamen goed op tijd aan in Turnhout, waardoor we genoeg tijd hadden om te zingen voor Meino z'n verjaardag. Natuurlijk hadden we geweldige kado's, vooral de badeend en de kist appels, en had Meino een grote chocoladetaart die wij gretig opaten. Sanne Hoef verdraaide zelfs haar nek toen ze een lekker stukje wilde bemachtigen.
De eerste wedstrijden wonnen we gemakkelijk tegen de Belgische teams Zandhoven, Yvoir en Amigos. De eerste echte tegenstand kwam van Alterno uit Apeldoorn: 1-1. Doordat Alterno een set verloor van Yvoir stonden wij in de finale, waar Weert onze tegenstander zou zijn. Helaas liet het trainersduo van Weert zich van hun meest onprofessionele kant zien. Ze gaven aan niet te willen spelen als Karine in het veld stond. Uiteraard laten wij ons niet op zo'n kinderachtige en zielige manier manipuleren. Wát Weert ook beweert en rondbazuint: Karine mag en hoort bij ons te spelen! Gelukkig was Alterno wél sportief en wilde nog wel een finale spelen. In deze wedstrijd wisselden goede en minder goede momenten zich af. We verloren met 2-1. Tot nu toe dus geen kampioen voorbereiding, en nog genoeg om aan te werken!
Na een goed verzorgde BBQ vertrokken we naar onbekende bestemming. Nog half slapend kwamen we aan op een camping vlakbij Roosendaal. Hier maakten we kennis met onze ‘leider' van het komende weekend: Marlon (voor de duidelijkheid: het is een vrouw). Met enige handicap (zonder te praten) mochten we toen onze tenten opzetten. Helaas konden we nog niet in ons bedje kruipen, we werden gedropt! Een aantal dingen van deze dropping zal ik nog het hele seizoen onthouden: het ‘vinden' van het bord niet brommen, flore als flikkerende steekover, oh prachtig maïsveld en de shortcut die ons dankzij Sanne Berkie en Pam dwars door een weiland heel snel weer terug op de camping bracht. Rond een uur of drie viel ik lekker tussen Nikki en Karine in slaap.
En wat is er lekkerder dan vijf uur later op te moeten staan, in tien minuten klaar te staan en een verfrissende ochtend-ren te maken. Ik moet zeggen dat iedereen, inclusief mijzelf, er ook echt tiptop uitzagen. Hierna konden we rustig ontbijten, helaas zonder warme croissantjes en een eitje. Het verdere ochtendprogramma bestond uit allerlei teamopdrachten: veel hardlopen, meedragen van balken/ballen/touw/banden/teamgenoten, wedstrijdjes over/op/langs en onder elkaar door, estafettes en touwtrekken.
Brecht vond dat teamgedoe allemaal wat minder leuk en wilde er stilletjes op de hei tussenuit knijpen. Helaas lukte dat ‘stilletjes' niet, ze krijste het uit toen ze tijdens een spectaculaire inhaalmanoeuvre door haar enkel ging. (Gelukkig blijkt achteraf de schade, mede door Harold, mee te vallen). Redelijk geschrokken keerden we terug naar onze tenten.
Hier volgde de lunch en de mededeling van Marlon dat het middagprogramma ‘heel zwaar' zou worden. (Wat moet je ermee, maar goed).
Marlon deed er in ieder geval alles aan haar gelijk te krijgen en ze matte ons flink af. Ongelofelijk hoe je met rennen, zware dingen tillen, weer opnieuw rennen en tillen, opdrukken, springen en nog meer rennen, zó kapot kan gaan. Ik denk dat we als team en zeker een paar als individu, echt heel diep zijn gegaan. Laat ik zeggen dat het huilen ons nader stond dan het lachen en dat Marlonniet onze nieuwe hartsvriendin is geworden. Ik heb in ieder geval wel geleerd dat je lichaam veel meer aankan dan je denkt, en ik denk zeker dat deze hele ervaring ons als team sterker heeft gemaakt.
Of dit werkelijk zo is zullen we pas gaan zien tijdens de competitie, maar we hebben nog wat meer oefenwedstrijden te gaan voordat het zover is. Komend weekend een vierkamp bij Taurus.
Simone
