Volleybal agenda

De wedstrijd der netbanden.. 3-2 winst Dames 3

De wedstrijd der netbanden? Jawel. We verdenken onze tegenstander Were-Di D1 van zaterdag 4 november ervan dat ze een magisch net gebruikten. Nog nooit eerder werd er zo vaak via de bovenste netrand geserveerd en aangevallen, van beide partijen. De middens en spellies hebben meer gepast dan ooit.

Maar om bij het begin te beginnen. Geheel vertrouwd, inclusief uitslapen, vertrokken we vanuit het hele land richting Gemert. Niet perse super ver weg, maar lang lang lang lang lang langs het kanaal 80 cruisen.

Ondanks dat Pascalle bij D2 in Koog aan de Zaan op het formulier stond en we alleen maar een extra spelverdeler tot onze beschikking hadden, was de bank druk bezet. Het kleine bankje langs het veld werd warm gehouden door inmiddels bekende Michelle en Anasja. Daarnaast had Lillian vorige week zo goed haar best gedaan op het midden dat ze deze week helaas erg veel last had van haar achillespees en dus niet mee kon doen. Om deze wedstrijd nog gekker en leuker te maken, hadden we vandaag een scheidsrechter die kwam vertellen dat ze dit seizoen nog geen een wedstrijd gefloten had. Geeft niet, maar om na de wedstrijd je Nevobo shirtje om te wisselen voor een Were-Di tenue is misschien iets minder handig.

We begonnen de wedstrijd met een iets andere opstelling dan normaal. Ondanks dat Isa vorige week MVP was, mocht ze deze week (eveneens tegen haar zin in) op het midden shinen samen met Lisa. Eline verruilde links voor rechts. Marit verdeelde het spelletje. Links hadden we vandaag Serena en Fleur. En uiteraard onze libero met twee verschillende armen Dorijn. Perfect opgelost, zo leek het. Ondanks dat de scheids zei wat ze zei, hadden we geen vooroordelen. Tot de eerste bal van de wedstrijd. De spelverdeler van Were-Di raakte de bal twee, misschien zelfs drie keer aan en er mocht ondanks protest gewoon doorgespeeld worden. “Oké. Alles mag vandaag, veel plezier Marit!” klonk het vanaf de bank. Helaas zette deze misvormde bal het niveau van de hele eerste set. De pass wilde maar niet bij Marit komen. Even was er nog hoop, maar helaas ging de eerste set verloren met 26-24.

Never change an almost winning team. We waren dichtbij. Meer eigen spel, niet afwachten tot zij fouten maken maar zelf scoren en we zouden ze hebben. We begonnen met een knaller van een aanval op links van Eline, wilde ze bewijzen dat ze daar thuis hoort? Helaas, gingen we daarna verder zoals we de vorige set geëindigd waren. Erg rommelig en een lastige pass. Sandy mocht het voor Marit gaan oplossen, aangezien we de hele set al tegen een achterstand aan keken. Met de 19-13 achter kwamen we niet echt in de buurt van een overwinning. Gelukkig was dan daar eindelijk het punt waar we de hele wedstrijd al op gewacht hadden, de scheidsrechter floot op 22-17 een technische bal van onze tegenstander af. Applaus gegarandeerd. Echter had iedereen deze set al opgegeven, behalve Eline. Die was nog steeds aan het bewijzen dat ze dia spelen maar niks vond. Op 24-20 achter begon ze aan haar service serie, die ze voorlopig echt niet meer zou stoppen. Helaas gingen we op 25-23 alsnog bijna vernederend ten onder. Maar... Change was going to happen.

De één denkt dat het door het wisselen van posities kwam. De ander gelooft dat het de druiven waren. Zoals iedere week wordt er uitstekend voor ons gezorgd door huize Muilwijk, in de vorm van druiven. Echter waren ze deze week niet paars of groen, maar zwart. Erg lekker maar erg verwarrend. Toen Eline na de tweede set haar groene druiven tevoorschijn toverde, ging alles ineens veel beter.

Omdat er twee niet tevreden waren met hun positie in het veld, we vrij weinig andere opties hadden en we toch echt iets moesten veranderen wilden we niet die 80-weg huilend naar huis rijden, werd een derde opgeofferd. Isa ging naar haar eigen vertrouwde diagonaal positie. Eline was dan eindelijk weer bij Serena op links. Waardoor het nu Fleur haar kans was om op het midden te laten zien wat we in huis hebben. Eindelijk was daar dan de oplossing. Sandy serveerde het hele achterveld aan gort terwijl Dorijn ons hele achterveld in haar broekzak had. We hadden zowaar een 9-3 voorsprong. Lillian kon weer een beetje lachen, Marit zorgde er langs de kant voor dat Fleur het midden bijna leuk ging vinden en Anasja en Michelle verzorgden de druiven terwijl er met 20-25 werd gewonnen.

Nu we toch al zo ver van huis waren moesten we maar voor die 5 setter gaan ook. Om even terug te komen op de titel. Er was in deze wedstrijd inmiddels al zo’n 20 keer via het net geserveerd door beide teams, maar de vierde set overtrof alles. We begonnen met twee sneaky net services van Lisa, vervolgens deed Serena precies hetzelfde vanaf de drie meter en maakte Eline de show af met nog een netband service. Gelach op de bank werd vervolgd door een “dat doet ze echt niet nog een keer hoor”. Een uitdaging gaat Eline graag aan. En jawel hoor. Netrand service nummer 918374. Ondanks dat we de hele wedstrijd enige moeite hadden met het vinden van de perfecte blokkering, combinatie van langzame aanvallen en nieuwe middens, was daar eindelijk het allereerste (en enige) killblock van de hele wedstrijd. Onze eigen Fleur met haar kleine handjes. Omdat ze in de sporthal door gingen krijgen dat ze toch echt aan het verliezen waren werd er herrie vanaf de tribune ingeschakeld. Gelukkig zijn wij voor niks en niemand bang en hebben we ons eigen koor op de bank. Deze set werd gewoon gewonnen met 21-25.

De laatste set was zoals een laatste set hoort te zijn. Alles ging net een beetje beter en makkelijker als daarvoor en de set + overwinning werd met 15-7 binnen gesleept.

In etappes begonnen we weer aan de lange tocht naar huis. De één met een High School Musical karaoke de ander onder het genot van twintig kipnuggets. Volgende week gaan we met z'n allen weer richting die kant van Nederland, namelijk Saturnus/Hendriks Coppelmans D1 om 18:30 in Uden!